การศึกษาวันธรรมสวนะในพระพุทธศาสนาเถรวาท

                   (1)   เพื่อศึกษาความเป็นมาวันธรรมสวนะในพระพุทธศาสนาเถรวาท 

                   (2) เพื่อศึกษาหลักการปฏิบัติวันธรรมสวนะในพระพุทธศาสนาเถรวาท  และ

                   (3) เพื่อศึกษาข้อปฏิบัติวันธรรมสวนะของพุทธศาสนิกชนในสังคมไทยปัจจุบัน ผลการวิจัยพบว่า

                   ความเป็นมาวันธรรมสวนะในพระพุทธศาสนาเถรวาท  พบว่า ในสมัยพุทธกาล    พระเจ้าพิมพิสาร กษัตริย์ผู้ครองแคว้นมคธ ทรงเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าซึ่งประทับอยู่ที่  เขาคิชฌกูฏ ใกล้เมืองราชคฤห์  ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นมคธ  พระเจ้าพิมพิสารได้กราบทูลว่านักบวชในศาสนาอื่นมีวันประชุมสนทนาเกี่ยวกับหลักธรรมคำสอนในศาสนาแต่พระพุทธศาสนานั้นยังไม่มี พระพุทธเจ้าจึงทรงอนุญาตให้พระสงฆ์ประชุมสนทนาธรรมและแสดงพระธรรมเทศนาแก่ประชาชนตามคำขออนุญาตของพระเจ้าพิมพิสาร ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ได้กำหนดวันขึ้น 8 ค่ำ วันขึ้น 15 ค่ำ (วันเพ็ญ) วันแรม 8 ค่ำ และแรม 15 ค่ำ (หากเดือนใดเป็นเดือนขาดถือเอาวัน แรม 15 ค่ำ) เป็นวันฟังธรรมในสมัยพุทธกาล

                   หลักปฏิบัติวันธรรมสวนะในพระพุทธศาสนาเถรวาท  พบว่า การปฏิบัติกิจกรรมในการทำบุญ คือ (1) การทำวัตรสวดมนต์  พระสงฆ์จะทำวัตรสวดมนต์ อุบาสกอุบาสิกาจึงทำวัตรสวดมนต์ต่อจากพระสงฆ์ (2) การรับศีล ในวันธรรมดาโดยทั่วไปจะสมาทานเบญจศีล  (ศีล 5) ในวันธรรมสวนะ (วันพระ) จะสมาทานอุโบสถศีล หรือศีลอุโบสถ มี 8 ข้อและ  (3) การฟังธรรม เพื่อบำเพ็ญจิตภาวนา และปฏิบัติไปเพื่อต้องการบรรลุหลักธรรมขั้นสูง  

                    ข้อปฏิบัติวันธรรมสวนะของพุทธศาสนิกชนในสังคมไทยปัจจุบัน พบว่า  เมื่อวันธรรมสวนะมาถึงพุทธศาสนิกชนไทยปัจจุบันส่วนหนึ่งจึงออกไปทำบุญที่วัด และอีกส่วนหนึ่งก็ทำการสวดมนต์ ไหว้พระที่บ้าน  หรือแม้แต่พระสงฆ์  และสามเณรในวัดก็ได้ทำกิจกรรมเช่นเดียวกัน  หากพิจารณาข้อปฏิบัติวันธรรมสวนะของสังคมไทยปัจจุบัน คือ ช่วงเช้าทำบุญ ตักบาตร รับศีล  ฟังเทศนาธรรม  และรวมถึงการรักษาศีลอุโบสถ  สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความศรัทธา และความเชื่อที่มีต่อวันธรรมสวนะ สังคมไทยจึงได้ถือปฏิบัติมาเป็นเวลาช้านาน  และถือว่าเป็นวันที่สำคัญที่จะไปประชุมกันฟังพระธรรมเทศนาจากพระสงฆ์ที่วัดประเทศไทยปรากฏหลักฐานว่าได้มีประเพณีวันพระมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยและในปัจจุบันก็ได้ปฏิบัติ  เพื่อดำรงรักษาไว้พระพุทธศาสนาให้มั่งคงสืบต่อไป